Programma

Het programma is afwisselend en actief. Het (door)ontwikkelen van je intuïtie, helende energie en telepathie is zelf ervaren, voelen en ondergaan. Daarom wordt er weinig theorie gegeven. Maar er is een zeer groot assortiment aan boeken over communicatie en healing waarover je tijdens de cursus kunt beschikken.

De praktische elementen worden enerzijds zelf ondergaan of wordt er op verschillende diersoorten geoefend. Dit kan door de fysiek aanwezige dieren of per eigen meegenomen dieren foto's.

Het programma is voor jong en oud. De oefeningen worden voornamelijk staand of zittend gedaan. De kracht van de handelingen bestaat uit interne kracht en niet uit fysieke kracht.

Actievelingen kunnen wandelen, zwemmen, fietsen, golfen of paardrijden. Vraag desnoods naar de mogelijkheid van het bijboeken van een extra dag(en).

THEMA'S:

Lichaamsbewustwording:

- ontspanningsoefeningen

- aardingsoefeningen

- meditaties om te leren los te laten en leren te 'zijn'

- reflectie met paarden

Intuïtie:

- opvangen van beelden, woorden en gevoelens van dieren

- ontdekken van intuïtieve krachten

- innerlijke zachtheid

- innerlijk weten

Energetisch:

- inzicht krijgen van aura

- inzicht krijgen van chakra's

- voelen en ervaren van energetisch veld om dier

- ondersteuning aan lichaam, mentaliteit, emotionaliteit en spiritualiteit.

Overig:

- genieten, lachen en humor

- bewegen

- bezoek dierenopvangcentrum (lees verhaal van cursist)

Persoonlijke begeleiding:

Ieder mens is uniek en krijgt op zijn tempo, zijn tools mee om door te groeien en mee aan de slag te gaan.

- Persoonlijke boodschap bij afsluiten programma.

VERHAAL VAN CURSIST:

Begin februari is Rafaella moeder geworden van een hengstveulen! Moeder en veulen; ARCO IRIS (Regenboog in het Spaans) maken het heel goed en hopen snel naar Nederland te kunnen worden getransporteerd.

Opmerkelijk verhaal van Edith's bezoek aan Zuid-Spanje:

Edith uit Eibergen heeft begin september '08 de cursus 'intuïtief met dieren' in Zuid-Spanje bij Mirjam gevolgd. Tijdens de week hebben ze o.a. het paardenopvang Sant Maria bezocht. Edith werd hier al snel aangetrokken door een merrie Rafaella genaamd. Edith vertelt: 'Ik werd gevraagd een paard even terug te zetten naast een witte merrie iets verderop. Er stond een witte merrie op hetzelfde stukje wei en ik heb (zoals ik eigenlijk altijd doe) -hallo- tegen de witte merrie gezegd en ging vervolgens de paddock weer uit. Op dat moment kreeg ik een duw in mijn rug en hoorde ik een stem, ‘kijk dan’ zeggen?? Ik liep terug naar de merrie en begroette haar nogmaals. Het voelde wel heel bijzonder, maar ik vond toch dat ik weer terug naar de groep moest en draaide weer om, om weg te gaan.
De duw in mijn rug werd heftiger en de stem ook: ‘KIJK DAN!’ Verbaasd stond ik te kijken. Wat dan? Weer die duw, nu duidelijk richting merrie, en die duidelijke stem ‘kijk dan’. Dus ik besloot naar de merrie te lopen en nadat ik haar weer wat geaaid had, en nog een keertje met klem ‘kijk dan’ hoorde, besloot ik het vliegenhalster dat ze om had aan de kant te schuiven zodat ik in haar ogen kon kijken.
Het was onvoorstelbaar wat er toen gebeurde. Kijkend in haar ogen voelde ik zo’n enorme energie door me heen gaan dat de tranen in mijn ogen sprongen. Ik werd geraakt tot diep in mijn hart. Het was een feest van herkenning! Wauw! Een diepe warmte doorvloeide me en mijn hart maakte een sprong van blijdschap. Ik had ‘haar’ teruggevonden. We waren weer samen. (wie, wat, waar, wanneer, weet ik nog niet)
Tja, en toen. Met al die emoties in mijn lijf liep ik weer terug naar de groep. Ze vertelden net op dat moment dat het mogelijk was de paarden te adopteren, en toen wist ik het. Dit paard zou ik adopteren. Maar niet door iedere maand geld voor haar verzorging te geven. Nee, ik zou haar naar Nederland laten komen zodat we voor altijd samen zouden zijn en ik voor haar kon zorgen. Het voelde heel duidelijk dat dát de bedoeling was.
Toen ik dit verhaal aan Concordia (de eigenaresse van de paardenopvang) vertelde, vroeg ze: ‘het paard is zwanger, wil je het veulen ook hebben?’ Ja natuurlijk, zei ik.
Het verhaal van Rafaella: ze was gevonden terwijl ze in een openbaar riool (een soort meer met stront) stond. Ze konden haar er niet uit halen omdat er –besmettingsgevaar- zou zijn en ze moesten wettelijke toestemming aanvragen. Zodoende heeft het arme paard daar nog zes dagen moeten staan! Toen ze haar eindelijk konden bevrijden bleek ze met haar voet in een draad verstrengeld te zijn geraakt, en koste het nog aardig wat moeite om haar eruit te halen. Ze was mager met een wat dikke buik, dus het was de vraag of ze ondervoedt of zwanger was. Het bleek al snel dat, toen er meer vlees op kwam, dat ze zwanger was. Wie haar zwanger had gemaakt wist dus niemand (het zou net zo goed een ezel kunnen zijn geweest) en hoe lang ze al zwanger was kon de dierenarts ook niet zeggen. Wel was het duidelijk dat ze haar heup ooit gebroken had, maar zo te zien was dat al eerder gebeurd.
Het enige dat mij duidelijk werd gemaakt was dat ze in deze conditie niet vervoerd kon worden, en dat ze pas naar Nederland zou kunnen gaan als het veulen geboren zou zijn.
Of de bevalling wel soepel zou kunnen verlopen met zo’n scheve rug/heup was natuurlijk ook nog maar de vraag. Het was dus best een spannende tijd.
Concordia en ik wisselden steeds sms’jes uit, ze werd dikker en dikker, maar geen baby.
De baby is geboren op 6 februari! Het is een hengstje, voskleurig (en niet zwart zoals ik in mijn droom had gezien). Alles is goed gegaan met de bevalling, het is een flinke knaap!!
Ik was helemaal gelukkig!!
Vandaag natuurlijk nagedacht over een naam voor onze nieuwe telg, en toen ik twee namen naar Concordia wilde sms’en zodat ze mee kon denken, kwam er van haar een berichtje binnen.
Voordat ik dat berichtje aan jullie doorgeef maak ik even een zijsprongetje. In januari zijn we begonnen met zes mensen om met onze paarden Natural Horsemanship te gaan beoefenen. Het ultieme doel is om straks zonder zadel en zonder hoofdstel op je paard overal naar toe te gaan. Er moest natuurlijk een naam komen voor deze groep, en ik heb het ‘Regenboog Ruiters’, ofwel ‘Rainbow Riders’ genoemd. Ik heb altijd al iets met regenbogen gehad, en een pegasus die onder de regenboog galoppeert is voor mij de ultieme droom.
Enfin, dit is het sms’je van Concordia: We put him ARCO IRIS that in Spanish means rainbow. It was one very big above us when he borned. Ik kon het haast niet geloven. De regenboog was in Spanje verschenen om zijn jongste telg te begroeten! En ze had hem nog regenboog genoemd ook!
Is het niet fantastisch? Het is voor mij zo’n mooie bevestiging dat alles door de kosmos wordt ondersteund en begeleid. Ik heb er geen woorden voor, maar het toch geprobeerd in woorden uit te drukken om dit met jullie te delen.

donaties naar www.asociacioncydsantamaria.es