Persoonlijke diereninzichten              

Het werk wat ik doe vind ik elke dag weer bijzonder. Ik vind het daarom ook mooi om bepaalde dierenervaringen met u als lezer te delen.

maart 2010

De hond van de buren was een keer ‘s nachts in een kippengaas met één teen vast komen te zitten en zijn hele lichaamsgewicht hing aan die ene teen te bengelen aan onze kant van het hek (met zijn voorpoten ook nog van de grond). Het was daar donker, onze honden brulden en joelden eromheen (zij hadden me gewaarschuwd) en de hond in kwestie had duidelijk pijn. Doordat ik hem eruit probeerde te halen heeft hij me gebeten op een plek waar ik al een wondje had. De vinger bloede een beetje maar voor de zekerheid heb ik de volgende dag een tetanus injectie bij de eerste hulp gehaald.

Deze hond al eerder onze Kiko, vier maanden oude kitten doodgebeten dus echt ‘aardig’ vond ik deze mix Husky niet. Ik had de tuinman van de buurman aangesproken want verder woont er nooit iemand in het huis van de buren en in mijn boosheid had ik de situatie uitgelegd.

Drie weken later had ik niet meer bij het incident stilgestaan en had de hele situatie vergeven. Die dag zat ik aan de keukentafel en ik dacht aan een ‘cadeau’ (materieel of immaterieel dat maakte me niet uit). Nog geen minuut later wordt er aan de deur gebeld en de tuinman staat er met een grote doos met overheerlijke chocolaatjes als ‘troost’ en excuus voor wat de Husky had gedaan. Ik denk dat ik de situatie had vergeven en door de weggezette intentie kreeg ik er iets voor terug.

De afgelopen maanden heb ik ook weer een mooi voorbeeld mogen ervaren van ‘accepteren zoals de situatie’ is en ‘het wegzetten van je intentie’. Ik kon maar niet begrijpen waarom mijn paard Bonita zo anders is dan ik eigenlijk wil. Totdat ik heb ingezien dat ze heel goed op mannen reageert. Onlangs wandelden we met de hele familie, paarden en honden erbij, en zag ik dat ze heel erg naar mijn man trok. Hij heeft niet zo veel met paarden maar zonder dat hij daar last van had zag ik dat ze zich heel erg op haar gemak voelde naast hem. Mijn man was heel erg in zijn ‘zijn’, buiten in de vrije natuur was dat mooi om te zien. Het gaf mij het inzicht om Bonita op een andere manier te benaderen en haar te accepteren zoals ze is. Met mijn andere paard Montana houd ik ervan om te knuffelen, mee te praten, emoties mee te delen en met Bonita had ik dat minder. Maar ik besef nu dat dit haar niet beter of slechter maakt. Nu kan ik plaatsen dat zij met iemand dezelfde kant uit wil kijken zonder dat er aan haar wordt gezeten, zag ik een mooie glans in haar ogen!

Daarom bestaat er ook in mijn ogen niet iets als de waarheid, iets is goed of slecht of beter. Het gaat erom wat er voor jou op dit moment is weggelegd en daarmee welke mogelijkheden je voor jezelf creëert.

2009

Hond assertiever

Onlangs gaf ik een telefonisch consult aan een hondje. De eigenaresse zat op de bank met haar 2 honden in het zicht. Ik bemerkte dat de andere hond, wat ouder, zeer gemakzuchtig met het onrustige en veeleisende hondje van 9 maanden omging. Ik zei tegen de eigenaar dat ik probeerde op dat moment de oudere hond wat assertiever te laten zijn. Dat hij meer van zich mocht afbijten en dat hij lekkerlijk zijn grenzen mocht aangeven. Nog geen 2 seconde later pakt het 4-jarige hondje het speeltje van de andere hond af, wat hij normaliter heel makkelijk van zich af liet nemen, en loopt er mee vandoor!

Dit soort momenten van directe telepathie/energie-uitwisseling blijf ik geweldig vinden.

Beloof wat je zegt
Ook geef ik de nuchtere mens onder ons aan dat elke vorm van communicatie tussen mens en dier werkt. Hoe vaak ik niet door mijn dieren wordt geattendeerd dat ik iets heb gezegd die dag dat ik met ze zou doen maar door een kink in de kabel gebeurt het niet. Nou, je moet ze eens naast me horen hijgen en aanwezig zijn. Vrienden reageren dan ook verbaasd als ik ze vertel dat zij me komen halen om hetgeen wat ik hun had toegezegd ook op te eisen. Ik geef mijn dieren geen ongelijk ;-)!                          

Dieren aanpakken?

Net nadat ik Montana mijn witte merrie kreeg reisde ik alweer snel af naar Nederland voor een trainingsweekend tai chi. Een vriendin uit de buurt kon haar hart die tijd ophalen.

Bij terugkomst hoorde ik dat Montana beter aangepakt moest worden. Ze was eigenwijs, bleef maar eten onder het stappen en wilde niet naar links maar wilde rechtsaf.

Zelf rijd ik zonder zadel omdat ik het contact met een paard zo veel puurder vind en ik rijd verder ook recreatief. Uiteraard was ik na het trainingsweekend helemaal met mijn centrum bezig geweest, energieverplaatsingen in mijn lichaam, en zachtheid edoch daadkracht. Dus ik weer met Montana aan de slag en merkte dat juist je intentie zetten, geconcentreerd bezig te zijn met haar en echt vanuit je centrum te werken je haar precies kan laten doen wat jij op dat moment wilt.